no nie było mnie.
Nie było mnie zupełnie i stuprocentowo.
Po "rzuceniu" studiów zastanawiam się, co dalej?
Łódź, kontynuowanie socjologii i po licencjacie wyprowadzka do Warszawy, czy może od razu Warszawa?
A jeśli stolica, to czy podjęcie od zera nowego kierunku, czy kolejny rok socjologii?
Przynajmniej wiem, że B. przy mnie będzie
A teraz?
A teraz leżę, piję herbatę i powoli wsiąkam w "bycie żoną".
Gotowanie, pranie, sprzątanie, seks, sen.
I znowu.
I jeszcze raz.
No dalej.
I to nie jest tak, że mi to przeszkadza, że płaczę nad swoim losem z pasją szorując płytki w łazience, nie szorowane od lat.
To nie jest tak, że mam mdłości, dusząc się zapachem czosnku, tak często goszczącego w Naszym menu.
Zupełnie nie przeszkadza mi koszulka przesiąknięta zapachem smażonego mięsa, plama po sosie na spodniach, czy wilgotne od pary unoszącej się nad garnkiem z warzywami włosy.
Znajduję w tym jakąś masochistyczną przyjemność, rodzaj spełnienia i radości.
I tylko odrobinę frustruje mnie, gdy On wraca z uczelni lub siłowni, i z uśmiechem na jego zarośniętej twarzy opowiada, co mu się dziś przydarzyło, a jedyną fascynującą rzeczą jaka mnie dziś spotkała, to spisywanie liczników przez sympatycznego pana z gazowni.
Nagrodą z pewnością jest widok B. zajadającego się moim personalnym dziełem, jakim jest dwudaniowy obiad i deser - wynik 9 godzin przemyśleń "co dalej?".
A jutro?
Jutro będzie pomidorowa i placki po węgiersku.
-
keejt:
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›